Wiemy o sobie tyle, na ile nas sprawdzono.

Łatwo jest mówić, co zrobilibyśmy w sytuacji kryzysowej. Że zachowalibyśmy spokój. Że pomoglibyśmy. Że wiedzielibyśmy, co robić. Tylko dopóki naprawdę coś się nie wydarzy, są to wyłącznie deklaracje.

Mam jakieś zapędy na ratownika. Trochę działam w OSP. Wożę ze sobą apteczkę zdecydowanie większą, niż rozsądek nakazywałby wozić na co dzień. I zawsze powtarzam, że oby nigdy nie była potrzebna.

Dzisiaj była.

I ironia losu polega na tym, że potrzebował jej człowiek, którego — delikatnie mówiąc — naprawdę nie darzę sympatią.

W pierwszej chwili można byłoby pomyśleć o całej historii, emocjach, wzajemnych relacjach.

Tylko że w takiej chwili to wszystko przestaje mieć znaczenie.

Jest człowiek, który potrzebuje pomocy.

Więc działasz.

I dzisiaj sprawdziłem też trochę siebie.

Nie spanikowałem.

Nie było chaosu.

Nie było biegania bez celu.

W głowie uruchomił się algorytm, który tyle razy sobie układałem:

ocena sytuacji → 112 → własne bezpieczeństwo → kontakt z poszkodowanym → rozdzielenie zadań → działanie.

Krok po kroku.

Bez bohaterstwa. Bez wielkich gestów. Robisz po prostu to, co w danym momencie trzeba zrobić, i czekasz na ludzi, którzy przejmą dalsze działania.

Ale dzisiaj najbardziej dumny jestem nie z siebie.

Jestem dumny z moich dzieci.

Bo chyba jednak nie na darmo od czasu do czasu słuchają moich opowieści o pomaganiu.

O tym, do czego służą rzeczy w apteczce.

O tym, że w sytuacji zagrożenia nie trzeba się bać działania.

O numerze 112.

O tym, co powiedzieć dyspozytorowi.

O tym, że kiedy dzieje się coś poważnego, nie ma „zaraz”, „nie chce mi się”, „wstydzę się” ani robienia sobie jaj.

Dzisiaj teoria zamieniła się w praktykę.

15 lat.

13 lat.

6 lat.

I nie było pytań: „po co?”.

Nie było: „zaraz”.

Nie było paniki.

Było:

co mam zrobić?

A potem działanie.

Jedno zadanie. Drugie. Kolejne. Dokładnie tak, jak trzeba.

Jakby robili to nie pierwszy raz.

I chyba właśnie w takich momentach człowiek dostaje odpowiedź, czy wszystkie te rozmowy, tłumaczenia i powtarzanie pewnych rzeczy po raz setny mają sens.

Mają.

Zdali dzisiaj egzamin celująco.

Jestem z nich cholernie dumny.

A poszkodowany?

Tu pojawia się druga lekcja tego dnia.

Pomóc komuś nie oznacza, że nagle trzeba go polubić.

Nie oznacza, że wcześniejsze sprawy przestają istnieć. Nie oznacza przebaczenia, pojednania ani początku pięknej historii o tym, jak dramatyczne wydarzenie zmieniło wszystko.

Nie zmieniło.

Człowiek potrzebował pomocy.

Dostał ją.

Bo tak trzeba.

Bo są pewne granice człowieczeństwa, których nie powinno się przekraczać nawet wobec ludzi, których najchętniej omijalibyśmy szerokim łukiem.

A co dalej?

Najchętniej już nic.

Naprawdę mam to w dupie.

Zrobiłem to, co należało zrobić, kiedy drugi człowiek potrzebował pomocy. Gdyby jutro wydarzyło się to samo, zrobiłbym dokładnie to samo.

Ale nie dlatego, że go lubię.

Dlatego, że chcę móc lubić człowieka, którego każdego ranka widzę w lustrze.

I chyba dzisiaj mogę.

Ł.

„I swear I lived.”

Wraca do mnie ostatnio I Lived OneRepublic. I im dłużej o tym myślę, tym bardziej dochodzę do wniosku, że chyba właśnie tak staram się żyć.

Jeżdżę pod namiot, choć w nocy jest zimno, a każdy trzask gałęzi brzmi jak coś, czego zdecydowanie nie chciałbym spotkać.

Wstaję przed świtem tylko po to, żeby zobaczyć, jak słońce pojawia się nad horyzontem.

Wychodzę przed ludzi, choć zawsze istnieje możliwość, że coś pójdzie nie tak.

Wsiadam na rower i zjeżdżam tam, gdzie rozsądek podpowiada, że może jednak warto byłoby trochę częściej używać hamulców. Tam, gdzie czasem jeden błąd może kosztować naprawdę dużo.

Jadę gdzieś bez pewności, co zastanę.

Podejmuję się rzeczy, których inni czasami wolą nie dotykać.

Próbuję.

Ryzykuję.

Czasem się przewracam.

Ale robię.

Nie dlatego, żeby komuś coś udowodnić. Nie dlatego, żeby ktoś patrzył. Nie dlatego, żeby zbierać historie do opowiadania.

Dla siebie.

Bo to moje sekundy. Moje miejsca. Moje decyzje. Moje błędy. Moje historie.

I chyba chciałbym kiedyś móc powiedzieć dokładnie to, co czuję, słuchając I Lived — że nie próbowałem przejść przez życie możliwie bezpiecznie. Że byłem ciekawy. Że doświadczałem. Że czasem się bałem, ale mimo wszystko szedłem dalej.

Że naprawdę żyłem.

Tylko jest w tym wszystkim pewien paradoks.

Bo czasami łatwiej zrobić coś obiektywnie niebezpiecznego niż przyznać przed samym sobą, że potrzebujemy drugiego człowieka.

Łatwiej zjechać rowerem ze stromej góry niż powiedzieć: „dzisiaj nie daję rady”.

Łatwiej stanąć przed setką ludzi niż pokazać jednej, bezpiecznej osobie swoją słabość.

Łatwiej przespać samotnie noc gdzieś w dziczy niż pozwolić sobie na zwyczajną ludzką bliskość.

Bo bliskość też wymaga odwagi.

Nie ta romantyczna. Nie ta, której koniecznie trzeba nadawać jakieś wielkie znaczenie.

Zwyczajna, ludzka bliskość.

Taka, którą mamy z kimś, przy kim czujemy się bezpiecznie.

Z kimś, przy kim nie trzeba cały czas być silnym, zabawnym, skutecznym czy ogarniającym cały świat.

Z kimś, przy kim przez chwilę można po prostu być.

I ostatnio miałem właśnie taki moment.

Potrzebowałem przytulenia.

Tak po prostu.

Bez żadnego drugiego dna.

Bez deklaracji.

Bez historii, którą trzeba byłoby do tego dopisywać.

Potrzebowałem bliskości bezpiecznej osoby. Tak cholernie.

I wiedziałem, od kogo chciałbym ją dostać.

A jednak się bałem.

Bo natychmiast włączyła się głowa.

Może nie wypada.

Może wymaga to zbyt dużo kombinacji.

Może świat tego nie zrozumie.

Może za dużo obserwatorów wokół.

Może jest to egoistyczne....

Może przekroczę czyjąś granicę.

Milion wersji tego, co „może pójść nie tak”.

I nagle człowiek, który potrafi robić rzeczy znacznie bardziej ryzykowne, przegrywa z czymś tak prostym jak jeden uścisk.

Nie zrobiłem tego.

A później została jedna myśl:

kurwa, przecież właśnie tego potrzebowałem.

I chyba to też jest lekcja z życia po swojemu.

Odwaga nie zawsze wygląda jak namiot pośrodku niczego, scena przed pełną salą czy szalony zjazd na rowerze.

Czasami odwaga wygląda jak przyznanie:

„Nie muszę teraz być silny. Potrzebuję na chwilę poczuć się bezpiecznie.”

Bo możemy stworzyć w głowie tysiąc scenariuszy. Możemy sami zbudować granice, których być może nikt poza nami nawet nie postawił. Możemy zrezygnować z czegoś dobrego tylko dlatego, że przestraszyliśmy się wszystkich możliwych konsekwencji.

A przecież to my definiujemy swoją rzeczywistość.

Może więc następnym razem, kiedy obok będzie ktoś, przy kim naprawdę czuję się bezpiecznie, nie będę analizował wszystkiego, co może pójść nie tak.

Może po prostu powiem:

„Przytul mnie.”

Ł.

Czasami wystarczy naprawdę niewiele,

...żeby popsuć dobry dzień.

A przecież był naprawdę dobry.

Taki, po którym wracasz zmęczony, ale z tym przyjemnym poczuciem, że było warto. Dużo się wydarzyło. Coś się udało. Coś zostało domknięte. Byli właściwi ludzie, dobre rozmowy, trochę śmiechu. Patrzysz na cały dzień i zwyczajnie czujesz satysfakcję.

Myślisz sobie: kurczę, dobra robota.

I wtedy zaczyna się seria.

Jedna uwaga.

Druga.

Trzecia.

Jedna bardziej absurdalna od poprzedniej. O rzeczy małe. O rzeczy, których nie zrobiłeś. O rzeczy, które zrobiłeś, ale najwyraźniej nie tak. O intencje, których nie miałeś. O słowa, które nagle znaczą coś zupełnie innego, niż miały znaczyć.

Krótko mówiąc — seria, chyba zupełnie bezpodstawnych, przypierdolek.

I możesz sobie powtarzać, że to przecież nic.

Że dzień był dobry.

Że wydarzyło się dzisiaj dziesięć fajnych rzeczy, a kilka głupich zdań nie powinno ich przekreślać.

Możesz próbować racjonalizować.

Tłumaczyć.

Obrócić w żart.

Powiedzieć sobie: „odpuść”.

Tylko emocje mają gdzieś matematykę.

Dziesięć dobrych rzeczy minus jedna zła nie zawsze daje dziewięć dobrych.

Czasami ta jedna zła siada z Tobą wieczorem i skutecznie zasłania pozostałe.

I chyba najbardziej wkurza mnie właśnie to.

Że można mieć naprawdę świetny dzień, być z siebie i innych ludzi dumnym, czuć satysfakcję z tego, co się zrobiło…

…a potem pozwolić komuś kilkoma zdaniami zabrać sobie całą tę radość.

I nic tego nie zmieni.

Chyba.

Bo może jednak jest coś, co można zrobić.

Można nie oddawać komuś prawa do napisania zakończenia naszego dnia.

Albo oddać to prawo komuś innemu...

Można powiedzieć sobie: tak, zabolało. Tak, wkurzyło mnie. Tak, zepsuło mi humor.

Ale nie zmieniło tego, co wydarzyło się wcześniej.

Dobra robota nadal była dobrą robotą.

Śmiech nadal był szczery.

Ludzie, z którymi było dobrze, nadal tam byli.

To, z czego byłem dumny, nadal jest powodem do dumy.

A satysfakcja była prawdziwa, nawet jeśli teraz przykryła ją złość.

Może więc nie chodzi o to, żeby za wszelką cenę uratować wieczór.

Może czasem wystarczy nie pozwolić, żeby kiepskie piętnaście minut przepisało historię poprzednich kilkunastu godzin.

Przespać się.

Rano zrobić kawę.

Spojrzeć na to wszystko jeszcze raz.

Bo dzisiejszy dzień naprawdę był dobry.

I nie dam sobie wmówić, że było inaczej.

A jutro?

Jutro nasz mały kosmos dostanie kolejną szansę.

Oby z trochę mniejszą liczbą przypierdolek.

Ł.

Gorzka chwila...

... przecież wiesz, bo byłeś tam.

To mija... Dam sobie czas :)

Nie da rady biec, kiedy masz przed sobą ścianę, nie powalisz jej...

... życie codzienne niesie niespodzianki. Niektórych nawet nie zauważamy. Ale wszystkie są po coś. Tak mi się wydaje. Jestem przekonany! Inaczej to w zasadzie nie ma sensu. Nic.

Sztuką nie jest przeżyć. Sztuką jest żyć!

Najpiękniejszej środy ever!

Ł.

PS Będzie dobrze. Albo nie będzie. Zobaczymy :)

Lubię Cię.

Bardzo.

Dobranoc.

Ł.

Niektórych rzeczy zupełnie się nie spodziewamy.

Bo właściwie dlaczego mielibyśmy?

Wszystko jest przecież normalnie. Zwyczajne dni, zwyczajne rozmowy, praca, obowiązki, tysiąc spraw do zrobienia. Rzeczywistość skutecznie usypia czujność i daje poczucie, że wszystko jest dokładnie na swoim miejscu.

Aż nagle okazuje się, że ktoś patrzy trochę uważniej.

Zauważy jedną wiadomość za dużo.

Jeden uśmiech nad telefonem trochę zbyt szczery.

To, że na dźwięk konkretnego powiadomienia jakoś automatycznie robi się weselej.

Albo że o kimś mówi się trochę częściej, niż wynikałoby to z czystego przypadku.

I zaczyna się katastrofa.

Bo przecież „coś musi być na rzeczy”.

A może właśnie nie musi?

Może czasami po prostu spotykamy człowieka, z którym niespodziewanie dobrze się dogadujemy.

Kogoś, kto rozumie nasze żarty, zanim zdążymy je wytłumaczyć. Kogoś, komu można wysłać kompletną głupotę i mieć pewność, że po drugiej stronie pojawi się uśmiech. Kogoś, z kim można pięć minut później rozmawiać zupełnie serio o rzeczach naprawdę ważnych.

Kogoś, przy kim nie trzeba się specjalnie pilnować.

I właśnie to bywa podejrzane.

Bo chyba nauczyliśmy się, że każdą bliskość trzeba nazwać. Każdej relacji przypisać kategorię. A jeśli jest to kobieta i mężczyzna, to najlepiej od razu znaleźć drugie, trzecie i czwarte dno.

Tylko po co?

Czy naprawdę czymś złym jest dobrze się z kimś dogadywać?

Cieszyć się na wiadomość?

Uśmiechnąć się do telefonu?

Wiedzieć, że ktoś rozumie Cię trochę bardziej niż większość?

Chcieć dla kogoś dobrze, pomagać mu i zwyczajnie lubić jego obecność?

Może zamiast zastanawiać się, „co to właściwie znaczy?”, czasami wystarczy przyjąć, że wydarzyło się coś dobrego.

Dwoje ludzi spotkało się gdzieś po drodze.

Złapali wspólny język.

Zaczęli sobie ufać.

Jest szczerość. Jest wsparcie. Jest śmiech. Jest zwyczajnie dobrze.

Oczywiście warto pamiętać o granicach. O innych ludziach. O odpowiedzialności za to, co budujemy. Szczerość wobec siebie jest tutaj chyba ważniejsza niż wszystkie definicje świata.

Ale na koniec dnia zostaje mi jedno pytanie:

czy naprawdę wydarzyło się coś złego?

Czy może po prostu w tym ogromnym, trochę chaotycznym świecie znaleźliśmy człowieka, z którym wyjątkowo dobrze się rozumiemy?

Jeśli właśnie to jest ta cała „katastrofa”…

to chyba są gorsze rzeczy, które mogą przydarzyć się w naszym małym kosmosie.

Ł.

PS. Odezwij się. Bo ja nie chcę dolewać... A martwię się okrutnie!

Nie każda bliskość musi być miłością.

Chyba trochę przyzwyczailiśmy się do tego, że jeśli między kobietą i mężczyzną pojawia się mocna więź, szczerość, troska i zaangażowanie, to koniecznie trzeba ją jakoś nazwać. A najlepiej od razu dopisać do niej historię miłosną. Tak nam mówi świat, otoczenie, Ci co zazdroszczą...

A przecież nie trzeba.

Można zbudować relację bardzo bliską. Mocną. Ważną. Taką, w której naprawdę zależy Ci na drugim człowieku.

I jednocześnie nie być w sobie zakochanym.

Można chcieć dla kogoś dobrze, nie chcąc go mieć.

Można tęsknić za rozmową, a nie za związkiem.

Można cieszyć się czyjąś obecnością bez potrzeby zawłaszczania jej dla siebie.

Można napisać rano „jak się masz?”, pomóc, kiedy jest trudno, cieszyć się sukcesami, wspierać w porażkach, śmiać się z kompletnych głupot i rozmawiać o rzeczach naprawdę ważnych.

Bez drugiego dna.

Bez gry.

Bez zastanawiania się: „co ja z tego będę miał?”

I chyba właśnie brak oczekiwań jest w takiej relacji czymś niezwykle pięknym.

Nie musisz niczego udowadniać.

Nie musisz spełniać czyjegoś wyobrażenia o sobie.

Nie musisz być dostępny zawsze.

Nie musisz się tłumaczyć.

Jesteś, bo chcesz.

Druga osoba też jest, bo chce.

A jeśli któregoś dnia potrzebuje pomocy, podajesz rękę. Nie dlatego, że coś Ci się za to należy. Po prostu dlatego, że jest dla Ciebie ważna.

Jest w tym ogromna wolność.

Ale jest też odpowiedzialność. Bo jeśli dostajesz od kogoś szczerość, zaufanie i kawałek jego świata, warto tego nie zepsuć własnym egoizmem, oczekiwaniami czy próbą zamienienia tej relacji w coś, czym nigdy nie miała być.

Myślę, że takie spotkania ludzi zdarzają się rzadko.

Ktoś pojawia się zupełnie przypadkiem. Czasem w momencie, w którym kompletnie się tego nie spodziewasz. Zaczynacie rozmawiać. Potem rozmawiacie trochę więcej. I nagle orientujesz się, że w Twoim małym kosmosie pojawił się człowiek, przy którym po prostu możesz być sobą.

Bez maski.

Bez oczekiwań.

Bez deklaracji.

Bez konieczności nazywania wszystkiego.

Jest szczerość.

Jest zaufanie.

Jest troska.

Jest chęć pomocy.

Jest świadomość, że gdzieś tam jest ktoś, do kogo możesz napisać i powiedzieć: „dzisiaj jest trochę nijako”.

Albo: „patrz, udało się!”.

I wiesz, że po drugiej stronie ktoś naprawdę będzie chciał to usłyszeć.

Nie każda ważna relacja musi być historią miłosną.

Niektóre mogą być po prostu historią dwojga ludzi, którzy dobrze się spotkali.

I czasami nie trzeba od tego niczego więcej.

Bo jest dobrze.

Naprawdę dobrze.

A może nawet…

bardzo dobrze.

Ł.

Są czasem takie dni… zupełnie nijakie.

I nawet trudno powiedzieć dlaczego.

Nic szczególnie złego się nie wydarzyło. Nikt nie zawalił świata. Nie ma wielkiego problemu, który trzeba rozwiązać. Teoretycznie wszystko jest w porządku.

A jednak jakoś nie jest.

Brakuje energii. Rzeczy, które zazwyczaj cieszą, cieszą trochę mniej. To, co normalnie przychodzi łatwo, wymaga większego wysiłku. Nawet kawa jakby działała słabiej.

Po prostu nijaki dzień.

I chyba trzeba nauczyć się akceptować, że takie też są częścią życia.

Można oczywiście próbować na siłę zmienić jego kierunek. Wstać, ruszyć się, zrobić coś dobrego dla siebie. Wyjść na spacer. Pojechać gdzieś. Włączyć muzykę. Zająć głowę czymś, co zazwyczaj pomaga.

Tylko czasami potrzeba do tego zaskakująco dużo własnej energii.

Więcej, niż akurat mamy.

I wtedy dobrze jest móc oprzeć się na kimś.

Nie po to, żeby ten ktoś rozwiązał nasze problemy.

Bo przecież czasami żadnego konkretnego problemu nawet nie ma.

Nie potrzebujemy rad. Analizy. Motywacyjnej przemowy ani odpowiedzi na pytanie „co się stało?”.

Czasami potrzebujemy po prostu czyjejś obecności.

Krótkiej wiadomości.

Rozmowy o niczym.

Kawy wypitej razem.

Spaceru.

Albo zwyczajnego: „chodź, jestem”.

I nagle okazuje się, że ten nijaki dzień zaczyna mieć jakiś kolor.

Może właśnie po to budujemy relacje.

Nie tylko po to, żeby razem przeżywać wielkie rzeczy, świętować sukcesy i dzielić się tym, co piękne.

Może przede wszystkim po to, żeby od czasu do czasu móc oprzeć się o drugiego człowieka, kiedy nam samym na chwilę zabraknie siły.

A innym razem zamienić się rolami.

Być tym, który poda rękę. Wyciągnie z najgłębszej kryjówki. Zrobi kawę. Napisze pierwszy. Albo po prostu będzie obok.

Bo nie każdy dzień musi być piękny.

Nie każdy musi być produktywny.

Nie każdy musi nawet mieć sens.

I chyba właśnie dlatego tak ważni są ludzie, których wpuszczamy do swojego małego kosmosu.

Nie muszą naprawiać naszego świata.

Czasami wystarczy, że pomogą nam przetrwać jeden zupełnie nijaki dzień.

A jutro?

Jutro przecież wstanie nowy dzień.

I kto wie…

może znowu będzie pięknie.

Może...

Ł.

Kłótnia lubi poganiać kłótnię.

Jedno niepotrzebne słowo pociąga za sobą kolejne. Jedna emocja dokłada następną. Nagle już nawet nie pamiętamy, od czego się zaczęło, ale każde kolejne zdanie musi być odpowiedzią na poprzednie. Trzeba coś wyjaśnić. Udowodnić. Obronić się. Mieć ostatnie słowo.

I robi się burza.

A przecież podczas burzy nie zawsze trzeba stać na środku pola i krzyczeć do piorunów.

Czasami można po prostu znaleźć swój azyl.

Wyjść.

Przejść kilka kilometrów. Wsiąść na rower. Usiąść gdzieś w ciszy. Popatrzeć na drzewa, wodę albo niebo. Porozmawiać z kimś, kto nas nie ocenia. Z kimś, kto po prostu przyjmie rzeczywistość taką, jaka jest. Albo pomilczeć przy kimś bezpiecznym.

Przewietrzyć głowę.

Odetchnąć.

Dać emocjom opaść.

I przede wszystkim zadbać trochę o siebie.

Nie po to, żeby uciekać od problemów. One przecież nie znikną tylko dlatego, że przestaniemy o nich myśleć.

Ale nie każdy problem trzeba rozwiązywać dokładnie w tej sekundzie, w której emocje są największe.

Czasami najlepszą rzeczą, jaką możemy zrobić dla siebie i dla drugiego człowieka, jest na chwilę przestać mówić.

Dać sobie przestrzeń.

Bo po każdej burzy może przyjść spokój.

Może nie od razu. Może trzeba będzie wrócić do rozmowy. Powiedzieć „przepraszam”. Czasem przyznać „miałeś rację”. Innym razem spokojnie powiedzieć „nadal się z tobą nie zgadzam”.

Ale już bez piorunów.

Życie jest zdecydowanie za krótkie, żeby każdą różnicę zdań zamieniać w wojnę, a każde nieporozumienie nosić ze sobą przez kolejne dni.

Dlatego kiedy w moim małym kosmosie zaczyna grzmieć, coraz bardziej doceniam miejsca, w których można przeczekać burzę.

Trochę ciszy. Trochę przestrzeni. Kilka głębokich oddechów.

I świadomość, że dbanie o siebie czasami oznacza również pozwolenie sobie na chwilę odejść od tego, czego w tej chwili nie potrafimy naprawić.

Jutro można spróbować jeszcze raz.

Spokojniej.

Spokojniej.

Ł.

Kawa smakuje inaczej, kiedy dookoła nie ma nic.

Naprawdę nic.

Żadnych samochodów. Żadnych powiadomień. Żadnego pośpiechu. Tylko namiot, gdzieś w totalnej dziczy, chłodny poranek i kubek gorącej kawy trzymany w dłoniach trochę mocniej niż zwykle.

Noc była zimna.

I głośna.

Bo okazuje się, że cisza nad rzeką, w totalnie dzikim miejscu wcale nie jest cicha.

Rzeka szumi. Coś w nie pluska. Coś chodzi. Coś szura. Coś trzaska. Gdzieś łamie się gałąź. Co chwilę pojawia się jakiś nowy dźwięk, którego leżąc w namiocie absolutnie nie potrafisz zidentyfikować. I wyobraźnia bardzo szybko podpowiada, że na pewno jest to coś zdecydowanie większego i groźniejszego, niż jest w rzeczywistości.

Ale potem wychodzisz przed namiot.

Patrzysz w górę.

I nagle wszystko przestaje mieć znaczenie.

Gwiazdy.

Nie kilka najjaśniejszych punktów, które czasem przebijają się przez światła miasta.

Tysiące.

To jest naprawdę niewiarygodne!

Droga Mleczna rozciągnięta nad głową. Spadające gwiazdy, przy których nawet nie zdążysz pomyśleć życzenia, bo za chwilę pojawia się następna.

I stoisz pośrodku tego wszystkiego i przypominasz sobie, jak niewiarygodnie małym elementem ogromnego kosmosu jesteś.

To dobrze robi na głowę.

Rano nie potrzeba wiele.

Kawa.

Coś prostego na śniadanie.

Nie musi być pięknie podane. Nie musi być idealnie. Smakuje fantastycznie właśnie dlatego, że zrobiłeś to sam. Tutaj. Na kawałku swojego małego świata, który na tę jedną noc stworzyłeś gdzieś pośrodku niczego.

I siedzisz.

Patrzysz.

Myślisz.

Albo właśnie pierwszy raz od dawna nie myślisz o niczym.

Może właśnie po to czasami trzeba uciec w totalną dzicz.

Nie od ludzi.

Nie od życia.

Tylko od całego hałasu, który nie pozwala nam tego życia usłyszeć.

Żeby trochę pobyć ze sobą. Pokontemplować. Złapać dystans. Podładować baterie. Przypomnieć sobie, że do szczęścia naprawdę nie potrzeba aż tak wiele.

Bo właśnie wstał nowy dzień.

Znowu dostaliśmy czystą kartkę.

Nową szansę.

Nową nadzieję.

Nie wiem, co wydarzy się dzisiaj. Nie wszystko musi się udać. Nie wszystko musi pójść zgodnie z planem.

Ale teraz jest gorąca kawa, chłodne powietrze, prosty poranek i świat, który właśnie budzi się do życia.

I jest dobrze. Póki co.

A jutro?

Jutro słońce znowu wstanie.

Znowu pojawi się nowa nadzieja.

I znowu będzie pięknie.

Ł.

Nie każdy dzień...

...musi do czegoś prowadzić.

Coraz częściej łapię się na tym, że próbujemy mierzyć dni tym, co udało nam się zrobić.

Ile spraw załatwiliśmy. Ile punktów wykreśliliśmy z listy. Czy byliśmy wystarczająco produktywni. Czy wydarzyło się coś ważnego.

A przecież może być też inaczej.

Można przeżyć dzień, w którym niczego wielkiego nie osiągniemy.

Wypić kawę trochę wolniej. Pojechać gdzieś bez konkretnego celu. Posiedzieć w ciszy. Poleżeć w hamaku. Porozmawiać z kimś bez patrzenia na zegarek czy telefon. Zrobić coś tylko dlatego, że sprawia nam przyjemność.

Można nawet przez chwilę… nic nie robić.

I nie mieć z tego powodu wyrzutów sumienia.

Bo odpoczynek nie jest nagrodą za to, że byliśmy wystarczająco pracowici.

Jest częścią życia.

Tak samo potrzebną jak działanie, ambicja, plany i kolejne cele.

Chyba uczę się właśnie tego, że nie każdą chwilę trzeba wykorzystać. Niektóre wystarczy przeżyć.

Bez planu.

Bez wyniku.

Bez zastanawiania się, co z tego będę miał.

Po prostu być.

Popatrzeć na ludzi dookoła. Na niebo. Na świat, który przez chwilę całkiem dobrze radzi sobie bez naszego ciągłego ingerowania.

Bo może właśnie w takich pozornie „zmarnowanych” chwilach dzieją się rzeczy najważniejsze.

Głowa robi się trochę lżejsza.

Wraca ciekawość.

Pojawiają się myśli, na które wcześniej nie było miejsca.

Czasami coś się wydarzy.

A czasami nie wydarzy się kompletnie nic.

I to też jest w porządku.

Nasz mały kosmos nie musi przecież cały czas pędzić.

Czasami może po prostu przez chwilę spokojnie się kręcić.

A my razem z nim.

Tylko czy ja tak potrafię...

Ł.

To był dobry tydzień.

Ciężki. Intensywny. Pracowity. Ale przede wszystkim efektywny. Taki, po którym w piątek człowiek patrzy na ostatnie kilka dni i widzi, że naprawdę sporo się wydarzyło. Dużo rozmów, decyzji, spraw do załatwienia, rzeczy zaplanowanych i tych zupełnie niespodziewanych.

I chyba właśnie te niespodziewane były w nim szczególnie ważne.

Przypadkowe spotkania. Te, których nie było w żadnym kalendarzu. Których nie dało się zaplanować ani przewidzieć. Czasami wręcz takie, które jeszcze chwilę wcześniej wydawały się zupełnie niemożliwe.

A jednak się wydarzyły.

Lubię takie momenty. Przypominają mi, że choć możemy mieć kalendarz zapisany od góry do dołu, życie i tak czasem dopisuje do niego własne punkty. I często właśnie one okazują się najważniejsze. Kilka minut. Rozmowa. Uśmiech. Zwyczajne „dzień dobry”. Niby przypadek, a jednak zostaje w głowie znacznie dłużej niż wiele rzeczy, które planowaliśmy od tygodni. Nawet, jeśli ofiarą są ogórki i słoik...

Może właśnie dlatego nie wszystko w życiu trzeba planować. Trzeba zostawić trochę miejsca na przypadek. Na ludzi. Na niemożliwe.

I całe szczęście, że po każdym takim tygodniu przychodzi weekend.

Czas, kiedy można – a czasami wręcz trzeba – trochę zwolnić. Odsunąć od siebie bieżące sprawy. Zamknąć komputer. Przestać na chwilę odpowiadać na pytanie „co jeszcze?”. Podładować baterie, przewietrzyć głowę i złapać dystans.

Czy wszystko w tym tygodniu wyszło idealnie?

Oczywiście, że nie.

Pewnie gdzieś pojawił się błąd. Coś można było zrobić inaczej. Coś powiedzieć lepiej. Jakąś decyzję podjąć szybciej albo chwilę później.

Ale cóż...

Nie myli się tylko ten, kto nic nie robi.

Chociaż coraz częściej zastanawiam się, czy to powiedzenie w ogóle jest prawdziwe.

Bo może właśnie ten, kto nic nie robi, myli się najbardziej?

Może największym błędem jest pozostanie w miejscu. Pasywność. Czekanie na idealny moment, idealne warunki i stuprocentową pewność, że wszystko się uda.

Ja zdecydowanie wolę próbować.

Czasem się pomylić. Wyciągnąć wnioski. Poprawić. Spróbować jeszcze raz. Iść dalej.

Bo kiedy dużo się dzieje, czasami coś pójdzie nie tak. Ale dzieją się też rzeczy dobre. Powstają nowe pomysły. Rozwiązują się problemy. Pojawiają się efekty. I wieczorem można pomyśleć: kurczę, zrobiliśmy kawał dobrej roboty.

I jeszcze jedno.

Dziękuję Ci za ten tydzień. Za to, że byłaś. Także wtedy, kiedy wcale nie było pewne, że będziesz. Za rozmowy, pomysły, wspólną pracę i wszystkie te małe chwile pomiędzy.

Wiem, że czasami trudno się ze mną pracuje. Tempo bywa szalone, pomysł potrafi pojawić się pięć minut przed końcem dnia, a „mam jeszcze jedną małą rzecz” nie zawsze oznacza małą rzecz.

A jednak dałaś radę.

I wiesz co?

Najbardziej na świecie jestem dumny z Ciebie.

A teraz weekend.

Ładujemy baterie. Łapiemy oddech. Robimy trochę miejsca w głowie.

I zostawiamy też trochę miejsca na przypadek.

Bo nigdy nie wiadomo, co – albo kto – pojawi się zupełnie nieplanowanie w naszym małym kosmosie.

Ł.

W zdrowym ciele zdrowy duch

Podobno...

Zdanie tak oczywiste, że właściwie przestaliśmy się nad nim zastanawiać. A ostatnio coraz częściej dochodzę do wniosku, że jest w nim znacznie więcej prawdy, niż chciałbym przyznać.

Bo czasami głowa jest po prostu pełna.

Pracy. Planów. Ludzi. Rozmów. Decyzji. Rzeczy, które trzeba zrobić dzisiaj, tych, które powinny być zrobione wczoraj, i tych, o których już teraz martwimy się, choć wydarzą się dopiero za tydzień.

I można próbować to wszystko poukładać.

Można analizować.

Można siedzieć i myśleć.

A czasami najlepszym rozwiązaniem jest… założyć buty i wyjść.

Pobiegać. Pójść na spacer. Wsiąść na rower. Popływać (jak się potrafi :p). Zrobić trening. Nieważne.

Ruszyć ciało, żeby na chwilę zatrzymać głowę.

Jest coś niesamowitego w tym momencie, kiedy po kilkunastu minutach wysiłku przestajesz myśleć o całym świecie. Zostaje oddech. Kolejny krok. Kolejny kilometr. Zmęczenie. Tu i teraz.

Problemy oczywiście nie znikają.

Ale jakimś dziwnym sposobem po powrocie często wydają się trochę mniejsze.

I chyba właśnie dlatego coraz mniej patrzę na aktywność fizyczną jak na walkę o mięśnie (które mam :D), wyniki czy kolejne rekordy. To wszystko może być fajnym dodatkiem.

Ale najważniejsze jest coś innego.

Chcę mieć siłę.

Siłę rano wstać i cieszyć się kolejnym dniem. Siłę pracować. Podróżować. Poznawać. Śmiać się. Być z ludźmi, którzy są dla mnie ważni. Realizować kolejne trochę szalone pomysły. Patrzeć na wschody słońca i nadal mieć ochotę sprawdzać, co jeszcze przygotował dla mnie świat.

Bo przecież ciało jest jedynym miejscem, w którym będziemy mieszkać przez całe życie.

Może więc warto trochę o nie zadbać.

Nie z obsesji.

Nie dla cyferek.

Nie po to, żeby komukolwiek coś udowodnić.

Dla siebie.

Bo zdrowe ciało daje energię do przeżywania życia. A spokojniejsza głowa pozwala naprawdę to życie zauważyć.

I może właśnie o to chodzi w tym całym „w zdrowym ciele zdrowy duch”.

Żeby mieć wystarczająco dużo siły w nogach, spokoju w głowie i ciekawości w sercu, żeby każdego ranka znowu ruszyć przed siebie.

Bo mój mały kosmos ma jeszcze zdecydowanie zbyt wiele miejsc do odkrycia, kaw do wypicia, chwil do spędzenia, rozmów do odbycia, momentów do przeżycia, projektów do zrealizowania i wschodów słońca do zobaczenia.

A ja chciałbym mieć siłę, żeby przy nich wszystkich być.

Ł.

Powrót...

Lubię wyjeżdżać. Ale chyba jeszcze bardziej lubię wracać.

Powroty mają w sobie coś niezwykłego.

Dopiero kiedy wyjedziesz na kilka dni, zaczynasz dostrzegać, jak bardzo jesteś związany z miejscami, które na co dzień wydają się zwyczajne. Z drogą do pracy. Z poranną kawą wypitą w odpowiednim twoarzystwie. Z ludźmi, których mijasz niemal codziennie. Z własnym łóżkiem. Z własnym rytmem.

Podróże są piękne, bo poszerzają horyzonty.

Ale powroty przypominają, kim jesteśmy.

Wracamy nie tylko do domu. Wracamy do swoich spraw. Do ludzi, z którymi budujemy codzienność. Do pracy, która – nawet jeśli czasem męczy – pozwala zostawić po sobie jakiś ślad. Do rozmów, które nie wydarzyłyby się nigdzie indziej.

I coraz częściej myślę, że właśnie tam jest nasze miejsce.

Nie tam, gdzie wszystko jest idealne.

Ale tam, gdzie nasze życie naprawdę się dzieje.

Bo nasz mały kosmos nie składa się z wakacyjnych zachodów słońca, choć są piękne. Nie składa się z hoteli, atrakcji i pocztówkowych widoków.

Składa się z ludzi.

Z tych, którzy czekają na nasz powrót. Albo my czekamy na powrót do nich...

Z tych, z którymi codziennie budujemy coś większego od siebie – relacje, pewność, wspomnienia i przyszłość.

I chyba dlatego warto czasem wyjechać.

Nie po to, żeby uciec od swojego życia.

Ale po to, żeby wrócić do niego z nową energią i jeszcze większą wdzięcznością.

Bo najpiękniejszy kosmos wcale nie musi być gdzieś daleko.

Czasem jest dokładnie tam, gdzie jutro rano znowu wypijesz kawę, przywitasz się z kimś znajomym i zaczniesz kolejny, zwyczajny dzień.

A przecież to właśnie z takich zwyczajnych dni składa się całe nasze życie.

Ł.

Dzień dobry!

Są rzeczy, których nie da się nadrobić później.

Wschód słońca jest jedną z nich.

Możesz obejrzeć tysiące zdjęć. Możesz zobaczyć setki filmów. Możesz nawet wrócić w to samo miejsce następnego dnia.

Ale ten jeden konkretny wschód już nigdy się nie powtórzy.

Dlatego czasem warto nastawić budzik zdecydowanie za wcześnie. Skorzystać z ostatniej szansy. Wyjść, kiedy świat jeszcze śpi. Kiedy powietrze jest chłodniejsze, a cisza brzmi inaczej niż w środku dnia.

Usiąść.

Nie po to, żeby zrobić idealne zdjęcie.

Nie po to, żeby wrzucić relację.

Po prostu...

...żeby popatrzeć w niebo.

Bo każdy wschód słońca niesie ze sobą coś więcej niż tylko początek kolejnego dnia.

Niesie Nadzieję.

Może wczoraj nie był najlepszym dniem. Może coś nie wyszło. Może ktoś zawiódł. Może nie było tak, jak miało być. A może po prostu był to jeden z tych dni, które chciałoby się jak najszybciej zostawić za sobą.

Ale słońce nie pyta, jakie było wczoraj.

Po prostu wschodzi.

Jakby mówiło: "Dzisiaj się budzi nowy początek!"

I chyba właśnie dlatego tak bardzo lubię poranki. Bo przypominają mi, że życie nie kończy się na jednym złym dniu. Że każdy nowy świt daje możliwość napisania kolejnego rozdziału. Lepszego. Spokojniejszego. Pełnego uśmiechu. Bardziej naszego.

Od pewnego czasu coraz bardziej wierzę, że szczęście rzadko przychodzi z hukiem. Najczęściej przychodzi po cichu.

Ma kolor pierwszych promieni słońca.

Pachnie porankiem.

A skoro kosmos każdego ranka daje nam nową nadzieję...

...to może warto ją przyjąć. Nawet wtedy, gdy wydaje się, że nic się nie zmieniło.

Bo czasem wszystko, czego potrzebujemy, to po prostu doczekać kolejnego wschodu słońca.

Ł.

Głębokie relacje nie biorą się z gwarancji...

Największym ryzykiem nie jest to, że ktoś Cię zrani. Największym ryzykiem jest życie tak, jakby każdy miał to zrobić.

Czytając dziś Odwagę bycia nielubianym, zatrzymałem się przy rozróżnieniu dwóch słów: zaufanie i pewność.

Na pierwszy rzut oka brzmią podobnie. A jednak są zupełnie różne.

Zaufanie mówi: "Będę Ci ufał, jeśli..."

Jeśli mnie nie zawiedziesz. Jeśli udowodnisz, że warto. Jeśli spełnisz moje oczekiwania.

Pewność brzmi inaczej.

"Wybieram wierzyć, że jesteś dobrym człowiekiem. Nie dlatego, że mam na to gwarancję. Dlatego, że taki wybór chcę podjąć."

I nagle zrozumiałem dwie bardzo ważne rzeczy.

Przez całe życie próbujemy zabezpieczyć się przed bólem. Analizujemy wiadomości. Doszukujemy się ukrytych znaczeń. Szukamy dowodów, że ktoś odejdzie, zawiedzie albo przestanie nas lubić.

Tylko że w ten sposób nigdy nie budujemy relacji.

Budujemy system alarmowy.

A człowiek, który przez cały czas stoi na warcie, nie potrafi jednocześnie przytulać.

Czy można zostać wykorzystanym?

Oczywiście.

Czy można się pomylić?

Tak.

Ale jeśli zamkniemy drzwi przed wszystkimi tylko dlatego, że kiedyś ktoś nas zranił, to największą karę wymierzymy nie temu, kto odszedł.

Tylko sobie.

A druga kwestia - i to już jest bardzo osobiste - to "ja Ci nie ufam". Ja mam pewność. To jak często Ci mówiłem o tym, że właśnie ufam, to myliłem pojęcia.

Coraz bardziej wierzę, że prawdziwa odwaga nie polega na tym, że niczego się nie boisz.

Polega na tym, że mimo lęku wybierasz ludzi.

Nie wszystkich.

Ale tych, przy których warto zaryzykować kawałek własnego serca.

Bo bez ryzyka nie ma bliskości.

Bez pewności - nie ma więzi.

A bez więzi nawet najbezpieczniejsze życie pozostaje tylko... bezpieczne.

A ja chyba wolę żyć w swoim małym kosmosie z przekonaniem, że większość ludzi chce dobra. Czasem się pomylę. Czasem zaboli. Ale kilka razy spotkam kogoś, kto udowodni, że było warto. I mam wrażenie, że właśnie dla tych kilku osób (dla Ciebie) warto nie zamykać drzwi przed całym światem.

Ł.

Powolne poranki ...

Za co lubię Włochy? Być może za to, że tutaj rano się nikt nie spieszy...

Tutaj nikt nie wygląda, jakby ścigał się z czasem. Kawa nie jest tylko kawą. Jest chwilą. (W to akurat potrafimy nawet lepiej...) Śniadanie nie jest obowiązkiem. Jest początkiem dnia. Spacer nie jest drogą z punktu A do punktu B. Jest celem samym w sobie.

Siedzę, patrzę na to małe, nadmorskie miasteczko i dochodzę do wniosku, że chyba za często próbujemy wygrać z zegarkiem. Wypełniamy kalendarze po brzegi, odhaczamy kolejne zadania, pędzimy. A przecież życie nie składa się z wielkich wydarzeń. Składa się właśnie z takich poranków.

Z ciepłej filiżanki w dłoni. Z promieni słońca na twarzy. Z szumu fal, który nie oczekuje od nas niczego. Z rozmowy, która nie musi do niczego prowadzić.

Może dlatego Włosi sprawiają wrażenie ludzi, którzy potrafią cieszyć się życiem. Nie dlatego, że mają mniej problemów. Po prostu nie pozwalają, żeby problemy odebrały im każdą chwilę.

I pomyślałem, że kiedy wrócę do swojego małego kosmosu, chciałbym zabrać ze sobą właśnie to.

Nie pamiątki.

Nie zdjęcia.

Tylko umiejętność zatrzymywania się. Bo czasami największym luksusem nie jest mieć więcej czasu.

Największym luksusem jest naprawdę przeżyć ten, który właśnie trwa.

Ł.

Nie musisz mnie lubić...

Od dawna żyję według jednej zasady.

Nikt nie powiedział, że musisz mnie lubić.

Nie dlatego, że chcę kogokolwiek prowokować. Nie dlatego, że lubię iść pod prąd. Po prostu zrozumiałem kiedyś, że nie da się uczciwie przeżyć swojego życia, jednocześnie próbując spełnić oczekiwania wszystkich.

I wiesz co?

Dzisiaj książka Odwaga bycia nielubianym tylko utwierdziła mnie w przekonaniu, że to nie cynizm. To wolność.

Bo dopóki uzależniamy swoje decyzje od tego, czy ktoś nas pochwali, zaakceptuje albo polubi, tak naprawdę oddajemy ster własnego życia w cudze ręce. Zaczynamy wybierać nie to, co jest zgodne z nami, ale to, co spodoba się innym.

A przecież nie o to chodzi.

Nie chodzi o to, żeby być nielubianym. Chodzi o to, żeby się tego nie bać.

Paradoks jest taki, że kiedy przestajesz zabiegać o sympatię wszystkich, zaczynasz budować relacje, które są prawdziwe. Bo zostają przy Tobie ci, którzy lubią Ciebie. Nie Twoją maskę. Nie wersję dopasowaną do ich oczekiwań. Ciebie.

I dlatego uważam, że jeśli ktoś mnie lubi, szanuje albo chce być częścią mojego małego kosmosu, to jest to coś znacznie więcej niż miły gest.

To zaszczyt.

Nie dlatego, że jestem wyjątkowy. Ale dlatego, że ta sympatia nie została kupiona rezygnacją z własnych wartości. Jest wyborem dokonanym mimo moich wad, mojego charakteru i mojej autentyczności.

Nie każdy musi mnie lubić.

Ja też nie muszę podobać się wszystkim.

Ale jeśli nasze światy spotkają się gdzieś po drodze i uznamy, że warto iść kawałek razem, to znaczy, że wydarzyło się coś naprawdę cennego. W moim małym kosmosie.

Ł.

PS dziękuję:) tak po prostu...