Nie każdy dzień...

...musi do czegoś prowadzić.

Coraz częściej łapię się na tym, że próbujemy mierzyć dni tym, co udało nam się zrobić.

Ile spraw załatwiliśmy. Ile punktów wykreśliliśmy z listy. Czy byliśmy wystarczająco produktywni. Czy wydarzyło się coś ważnego.

A przecież może być też inaczej.

Można przeżyć dzień, w którym niczego wielkiego nie osiągniemy.

Wypić kawę trochę wolniej. Pojechać gdzieś bez konkretnego celu. Posiedzieć w ciszy. Poleżeć w hamaku. Porozmawiać z kimś bez patrzenia na zegarek czy telefon. Zrobić coś tylko dlatego, że sprawia nam przyjemność.

Można nawet przez chwilę… nic nie robić.

I nie mieć z tego powodu wyrzutów sumienia.

Bo odpoczynek nie jest nagrodą za to, że byliśmy wystarczająco pracowici.

Jest częścią życia.

Tak samo potrzebną jak działanie, ambicja, plany i kolejne cele.

Chyba uczę się właśnie tego, że nie każdą chwilę trzeba wykorzystać. Niektóre wystarczy przeżyć.

Bez planu.

Bez wyniku.

Bez zastanawiania się, co z tego będę miał.

Po prostu być.

Popatrzeć na ludzi dookoła. Na niebo. Na świat, który przez chwilę całkiem dobrze radzi sobie bez naszego ciągłego ingerowania.

Bo może właśnie w takich pozornie „zmarnowanych” chwilach dzieją się rzeczy najważniejsze.

Głowa robi się trochę lżejsza.

Wraca ciekawość.

Pojawiają się myśli, na które wcześniej nie było miejsca.

Czasami coś się wydarzy.

A czasami nie wydarzy się kompletnie nic.

I to też jest w porządku.

Nasz mały kosmos nie musi przecież cały czas pędzić.

Czasami może po prostu przez chwilę spokojnie się kręcić.

A my razem z nim.

Tylko czy ja tak potrafię...

Ł.