Nie każda bliskość musi być miłością.

Chyba trochę przyzwyczailiśmy się do tego, że jeśli między kobietą i mężczyzną pojawia się mocna więź, szczerość, troska i zaangażowanie, to koniecznie trzeba ją jakoś nazwać. A najlepiej od razu dopisać do niej historię miłosną. Tak nam mówi świat, otoczenie, Ci co zazdroszczą...

A przecież nie trzeba.

Można zbudować relację bardzo bliską. Mocną. Ważną. Taką, w której naprawdę zależy Ci na drugim człowieku.

I jednocześnie nie być w sobie zakochanym.

Można chcieć dla kogoś dobrze, nie chcąc go mieć.

Można tęsknić za rozmową, a nie za związkiem.

Można cieszyć się czyjąś obecnością bez potrzeby zawłaszczania jej dla siebie.

Można napisać rano „jak się masz?”, pomóc, kiedy jest trudno, cieszyć się sukcesami, wspierać w porażkach, śmiać się z kompletnych głupot i rozmawiać o rzeczach naprawdę ważnych.

Bez drugiego dna.

Bez gry.

Bez zastanawiania się: „co ja z tego będę miał?”

I chyba właśnie brak oczekiwań jest w takiej relacji czymś niezwykle pięknym.

Nie musisz niczego udowadniać.

Nie musisz spełniać czyjegoś wyobrażenia o sobie.

Nie musisz być dostępny zawsze.

Nie musisz się tłumaczyć.

Jesteś, bo chcesz.

Druga osoba też jest, bo chce.

A jeśli któregoś dnia potrzebuje pomocy, podajesz rękę. Nie dlatego, że coś Ci się za to należy. Po prostu dlatego, że jest dla Ciebie ważna.

Jest w tym ogromna wolność.

Ale jest też odpowiedzialność. Bo jeśli dostajesz od kogoś szczerość, zaufanie i kawałek jego świata, warto tego nie zepsuć własnym egoizmem, oczekiwaniami czy próbą zamienienia tej relacji w coś, czym nigdy nie miała być.

Myślę, że takie spotkania ludzi zdarzają się rzadko.

Ktoś pojawia się zupełnie przypadkiem. Czasem w momencie, w którym kompletnie się tego nie spodziewasz. Zaczynacie rozmawiać. Potem rozmawiacie trochę więcej. I nagle orientujesz się, że w Twoim małym kosmosie pojawił się człowiek, przy którym po prostu możesz być sobą.

Bez maski.

Bez oczekiwań.

Bez deklaracji.

Bez konieczności nazywania wszystkiego.

Jest szczerość.

Jest zaufanie.

Jest troska.

Jest chęć pomocy.

Jest świadomość, że gdzieś tam jest ktoś, do kogo możesz napisać i powiedzieć: „dzisiaj jest trochę nijako”.

Albo: „patrz, udało się!”.

I wiesz, że po drugiej stronie ktoś naprawdę będzie chciał to usłyszeć.

Nie każda ważna relacja musi być historią miłosną.

Niektóre mogą być po prostu historią dwojga ludzi, którzy dobrze się spotkali.

I czasami nie trzeba od tego niczego więcej.

Bo jest dobrze.

Naprawdę dobrze.

A może nawet…

bardzo dobrze.

Ł.