Metro życia...

Życie przypomina pędzące metro. Szczególnie moje.

Nie zatrzymuje się dlatego, że akurat nie jesteśmy gotowi. Nie czeka, aż przestaniemy się bać. Ono po prostu przyjeżdża, otwiera drzwi i po chwili rusza dalej.

Naszą największą sztuką nie jest przewidzieć cały rozkład jazdy. Nie jest znać odpowiedzi na wszystkie pytania ani mieć pewność, że wybraliśmy właściwy wagon.

Sztuką jest umieć wsiadać.

I równie ważną sztuką jest umieć wysiadać.

Bo czasem kurczowo trzymamy się miejsca, które dawno przestało być naszym kierunkiem. Z przyzwyczajenia. Z wygody. Ze strachu przed tym, co będzie na następnej stacji. A przecież każda przesiadka przybliża nas do miejsca, do którego naprawdę chcemy dotrzeć.

Kiedyś przeczytałem piękne słowa:

„Wymówki mają jedną niezwykłą cechę. Są jak bilet bez kierunku. Pozwalają zostać tam, gdzie już jesteś. Rozwiązania działają odwrotnie. Nie zawsze gwarantują miejsce siedzące, ale zawsze ruszają z peronu.”

Jest w tym ogromna mądrość.

Ale jest jeszcze coś.

Może nie zawsze trzeba natychmiast wskakiwać do pierwszego pociągu. Może czasem warto zostać przez chwilę na peronie, złapać oddech, rozejrzeć się dookoła i pozwolić życiu nas zaskoczyć.

Bo właśnie na tych pozornie zwyczajnych peronach spotykamy ludzi, którzy zmieniają nasze życie. Tam rodzą się rozmowy, których nie planowaliśmy. Tam pojawiają się szanse, których nie było w żadnym rozkładzie jazdy.

Nie bój się więc ruszać. Ale nie bój się też zatrzymać, kiedy czujesz, że właśnie tego potrzebujesz.

Najważniejsze, żeby to była Twoja decyzja, a nie wymówka.

I pamiętaj... nie musisz znać wszystkich stacji. Wystarczy, że odważysz się otworzyć drzwi, gdy przyjedzie właściwy wagon. Czasem to właśnie jeden krok decyduje o całej podróży. A najpiękniejsze kierunki bardzo często nie pojawiają się na żadnej mapie.

Ł.